.   .   .

باد میوزد،تند، غضبناک،

و بر درخت تازیانه میزند،

درخت به جای پاسخ طوفان،

به خود سیلی میزند

درست مثل انسان در طوفانهای زندگی!

.   .   .

بر باد رفتن یک انسان،دردناک تر از سوختن اوست

.   .   .

شبی مه روی بغدادت به کام است

شبی مه پاره ی شامت غلام است

بگو آخر در این عهد شر و شور

تو را قبله در این عالم کدام است

 برای تحیر،مورچه ای کافیست،

گرچه گستاخ را

عظمت یک کهکشان هم بیدار نمیکند!

.   .   .

هرشب کابوسهای دیوانه ای،

آشفته ام میکند،

و دمدمه های صبح،

من با همین کابوسها به خواب میروم

.    .    .

هر رهگذری دستان ذهنم را میگیرد،

اما تاول ها را که حس میکند،

آرام دستانش را میدزدد!

.   .   .

آیا روزی خواهد رسید،

که انسان بداند،

چشمانش و ذهنش نیز،

باید باکره باشند؟

.    .    .

شادی ها بر همه اعداد بخش پذیرند،

به شرط آنکه بخواهیم تقسیمشان کنیم

اما غم ها...

معمولا عدد اولند،

فقط بر یک بخشپذیرند

و آن یکی هم....خودمان هستیم.

.   .   .

چقدر تفاوت است میان غربی،و غرب زده ی جهان سومی

.    .    .

مرا نه حاصلی ز عهد شباب آمد

نه خاطری ز رویت ز نای رباب آمد

رها کنم رباب و نای و خاطر رویت

که زین همه بر دلم نه جز عتاب آمد